Eén steentje… twee steentjes… en toen was de lol er wel af.

Kleine kinderen, het blijft leuk.

Afgelopen weekend druk bezig geweest met het verplaatsen van de vijver in de achtertuin. Mooi ding, netjes door de vorige bewoners aan laten leggen door een tuinarchitect. In het midden mooi diep, en aan de randen een ondiep stuk. Lekker voor de visjes om te zonnebaden, nog mooier voor de katten, want ze visten de dure kooikarpers er nog makkelijker uit als een geoefende Grizzly de zalm in hoogtij dagen. En om de vijver een soort van rotstuin met grote keien en ládingen kleine kiezel steentjes.

Het summum van plezier natuurlijk voor twee meiden van vier en (bijna) twee. Ten eerste steekt de jongste ze graag in de mond en daarnaast zijn beiden het liefst de hele dag bezig zoveel mogelijk steentjes in de vijver te gooien. Vooral omdat ze donders goed weten dat papa en mama daar niet blij van worden. Dit moest dus anders.

Toen in het najaar bleek dat de vijver lek was, en ik zag aan de fietsbandplakkers (ze hebben van alles geprobeerd de vorige bewoners) dat de vijver op betreffende plek al vaker lek was geweest, de beslissing maar genomen de vijver van de achtertuin naar de voortuin te verplaatsen. Immers, hij moest toch leeg om te repareren, en dan kan je hem net zo goed meteen dicht gooien.

Aldus afgelopen week en weekend druk bezig geweest een nieuw gat in de voortuin te graven, zand naar achteren te sjouwen (gat achter moet ook weer dicht immers, en waar moet je anders met die zooi heen), vijverfolie erin met een oude doek eronder ter bescherming tegen omhoog komende wormen en aanverwanten, en de vissen verhuisd met behulp van de kruiwagen. Eén van de vissen kon niet wachten, dus die sprong met veel bombarie uit de kruiwagen om vervolgens met een smak op het terras te belanden. Eigen schul dikke bult, letterlijk. Maar ok, uiteindelijk is alles goed gekomen en het vijvertje voor ligt er mooi bij, al zeg ik het zelf.

Maar ja, dan moet je achter het gat nog vullen, en de kiezelsteentjes kwijt zien te raken. Eén plus één is twee, dus de oplossing was snel voor handen. Toen ik zag dat de dametjes zich verveelden had papa een geweldig voorstel. Jullie mogen papa helpen in de tuin, steentjes in de vijver gooien. ‘Joepie!!’ De dametjes hadden er zin in. Snel jasjes aan, laarsjes aan en naar buiten met de hele hap. De kleinste miste naar drie minuten de televisie, en wilde weer naar binnen. Binnen was mama aan het klussen, dus ze mocht daar gaan kleuren. Potloden op de grond gooien en papier verscheuren zeg maar. De oudste was echter nog steeds aanwezig en begon vol goede moed haar vader te helpen. Eén steentje… twee steentjes… en toen was de lol er wel af. Als het mag is er geen bal aan natuurlijk. Ze is nog even in de weer geweest met schop en hark, maar ook dat was snel voorbij. Dan maar op de schommel en papa van het werk houden want als je geduwd wordt is toch een stuk makkelijker dan zelf schommelen. Bij het aanstampen van het gat kwam ze nog even aanzetten maar toen was het toch echt over. ‘Ik wil weer naar binnen…’

Ja, blijft leuk, kinderen. Ze willen je altijd overal bij helpen, zolang ze maar in de weg kunnen lopen. Zodra dit niet meer het geval is verliezen ze de interesse. Ach, en als ze groot zijn blijft dat gewoon. Immers, de vriendjes waar de ouders tegen zijn moeten mee naar huis, en de vriendjes die de ouders goedkeuren vallen per definitie af voor puberende meiden. Iets om in de spiegel te graveren, want ik voorzie grote problemen bij mezelf om hier goed mee om te gaan.