Kent je dat?
Je ziet een leuke vacature staan die precies aansluit bij je wensen voor een nieuwe functie en je ervaringen en vaardigheden.
Dus je doet moeite om een mooie brief in elkaar te zetten, je update je CV en je stuurt je sollicitatie de deur uit.
Na enige tijd komt er een brief van het bedrijf waarin staat dat je wordt uitgenodigd voor een sollicitatie gesprek. Helemaal goed! Top en wat nog meer. Netjes geknipt en geschoren kom je bij het gesprek aan in de juist afgestemde kleren. En dan zie je haar daar zitten.
De dame van P&O.
Weg is je zekerheid over je zorgvuldig voorbereide gesprek. Het inlezen in de website van het bedrijf, het nog ens goed nakijken van de tekst in de vacature. Hoe goed voorbereid je ook het gesprek ook in bent gegaan, je weet dat je vanaf dat moment over bent geleverd aan volstrekte willekeur.
Lijk ik op een buurman? Een oud vriendje? Een familielid? Is dat goed, of juist fout? Je doet je uiterste best in het gesprek om zo goed mogelijk uit de verf te komen en de vragen zo goed mogelijk te beantwoorden. Je stelt zelf zoveel mogelijk vragen waarmee je je eigen voordeel kunt halen of je egen sterke punten te kunnen benadrukken. En de dame van P&O kijkt maar, schrijft wat en stelt af en toe een er niets toe doende vraag.
Zo zat ik eens bij een gesprek met mensen waar ik al bijna twee jaar mee samen werkte. Liep op niets uit, want volgens de dame van P&O had ik me in een sollicitatie gesprek beter voor moeten dan dan ik was.
Of jongstleden. Er wordt gevraagd hoe ik P&O bij zaken zou betrekken. Dus ik haar een veer in de kont geschoven en beloofd haar van alles op de hoogte te houden en aangegeven dat ik zonder P&O het niet zo zou werken als nodig. Krijg ik als antwoord; “Daar zijn we niet voor!” ???? Ok, en mag ik nu weg? Want dit wordt niets meer. De onbeschofte manier waarop me bij de deur een slap handje gegeven werd, tot ziens gezegd werd, en de dame daarop zich snel omdraaide en weg stevende zei genoeg.
Het grappige is, dat bij een gesprek met drie mensen. Stel; de directeur, het hoofd van de afdeling en P&O, keer op keer blijkt dat de dame van P&O haar zin krijgt.
“Dat is niets, lijkt op mijn ex, kan nooit wat worden.” Ik zie het haar denken.
Alles doet me denken aan een stuk komedie wat ik laatst zag. Een man had het over de ‘goede vriend van een vrouw’. Die kan eindeloos aanhoren wat voor slechte vriendjes de dames hebben, maar zal zelf nooit aan de bak komen. Hij vergeleek dat met een sollicitatie die afgerond werd met; “Bedankt voor het gesprek, we zullen u niet aannemen, maar wel af en toe bellen voor raad omdat de persoon die we wel aan gaan nemen absoluut niet geschikt is voor de baan.’
Zou het dan toch gewoon een vrouwenkwaal zijn? En zou het voor veel bedrijven niet een uitkomst zijn om de dame van P&O eens te vervangen door een man met verstand?