Na enige tijd komt er een brief van het bedrijf waarin staat dat je wordt uitgenodigd voor een sollicitatie gesprek. Helemaal goed! Top en wat nog meer. Netjes geknipt en geschoren kom je bij het gesprek aan in de juist afgestemde kleren. En dan zie je haar daar zitten.

De dame van P&O.

Weg is je zekerheid over je zorgvuldig voorbereide gesprek. Het inlezen in de website van het bedrijf, het nog ens goed nakijken van de tekst in de vacature. Hoe goed voorbereid je ook het gesprek ook in bent gegaan, je weet dat je vanaf dat moment over bent geleverd aan volstrekte willekeur.

Lijk ik op een buurman? Een oud vriendje? Een familielid? Is dat goed, of juist fout? Je doet je uiterste best in het gesprek om zo goed mogelijk uit de verf te komen en de vragen zo goed mogelijk te beantwoorden. Je stelt zelf zoveel mogelijk vragen waarmee je je eigen voordeel kunt halen of je egen sterke punten te kunnen benadrukken. En de dame van P&O kijkt maar, schrijft wat en stelt af en toe een er niets toe doende vraag.

Zo zat ik eens bij een gesprek met mensen waar ik al bijna twee jaar mee samen werkte. Liep op niets uit, want volgens de dame van P&O had ik me in een sollicitatie gesprek beter voor moeten dan dan ik was.
Of jongstleden. Er wordt gevraagd hoe ik P&O bij zaken zou betrekken. Dus ik haar een veer in de kont geschoven en beloofd haar van alles op de hoogte te houden en aangegeven dat ik zonder P&O het niet zo zou werken als nodig. Krijg ik als antwoord; “Daar zijn we niet voor!” ???? Ok, en mag ik nu weg? Want dit wordt niets meer. De onbeschofte manier waarop me bij de deur een slap handje gegeven werd, tot ziens gezegd werd, en de dame daarop zich snel omdraaide en weg stevende zei genoeg.

Het grappige is, dat bij een gesprek met drie mensen. Stel; de directeur, het hoofd van de afdeling en P&O, keer op keer blijkt dat de dame van P&O haar zin krijgt.

“Dat is niets, lijkt op mijn ex, kan nooit wat worden.” Ik zie het haar denken.

Alles doet me denken aan een stuk komedie wat ik laatst zag. Een man had het over de ‘goede vriend van een vrouw’. Die kan eindeloos aanhoren wat voor slechte vriendjes de dames hebben, maar zal zelf nooit aan de bak komen. Hij vergeleek dat met een sollicitatie die afgerond werd met; “Bedankt voor het gesprek, we zullen u niet aannemen, maar wel af en toe bellen voor raad omdat de persoon die we wel aan gaan nemen absoluut niet geschikt is voor de baan.’

Zou het dan toch gewoon een vrouwenkwaal zijn? En zou het voor veel bedrijven niet een uitkomst zijn om de dame van P&O eens te vervangen door een man met verstand?

‘Koud, koud, koud!!’ riep ze hardop uit. Alsof ze daarmee wat warmte in haar voeten kon schreeuwen. Ze ploeterde nu al een half uur door de kniehoge sneeuw en had geen idee meer waar ze was. ‘Leuk hoor, zo’n wintersport,’ dacht ze. ‘Wat een ellende, ik wil naar huis!’

Ze was samen met een vriendin voor het eerst op wintersport. De beloftes: ‘Lekker skiën, glühwein drinken en flirtende skileraren’ hadden haar doen besluiten haar spaargeld en kerstvakantie op te offeren voor een weekje Oostenrijk. En hier liep ze nu, wanhopig op zoek naar het chalet waar vanavond het ‘feest van het jaar’ plaats zou moeten vinden. ‘Halverwege de berg staan vier chalets, tweede van links, kan niet missen’. Nou, ze hadden er wel even bij mogen zeggen wélke berg, zei ze tegen zichzelf.

Haar vriendin was rechtstreeks vanuit de après-skibar doorgegaan, maar zelf was ze eerst nog even naar het appartement gegaan om zich om te kleden. Spijkerbroek aan, fleurig bloesje en vlotte wandelschoentjes. Helemaal de laatste mode. Maar wel verrekte koud, zelfs mét ski-jas.

Eindelijk zag ze een rij lampjes opdoemen. ‘Daar is het,’ dacht ze. ‘Moet ook wel, want mijn tenen zijn bijna bevroren.’ Moeizaam strompelde ze verder richting de huisjes.

Ondanks de serene rust die om de chalets heen hing liep ze naar het beoogde huisje en klopte hoopvol aan. Na een tiental seconden ging de deur open. Maar in plaats van haar knappe skileraar, stond daar een glimlachende vrouw van middelbare leeftijd. ‘Oh, sorry, ik zit verkeerd. Ik ben op zoek naar het feest van het jaar,’ bibberde zei verlegen.
‘Maar dan zit je hier goed’ zei de vrouw hartelijk, ‘we zitten net gezellig aan het kerstdiner, óns feest van het jaar. Kom binnen, je zier er verkleumd uit’. Ze wilde het liefste verder lopen, maar haar verkleumde voeten konden haar weinig verder dragen. Schuchter liep ze naar binnen en voelde hoe de warmte haar als een deken omsloot.

In de kamer zag ze een familie om de feestelijk gedekte eettafel zitten, met in de hoek een bescheiden maar sierlijk kerstboompje. Behalve de vrouw zag ze een man, twee grootouders en drie kinderen. ‘Wil je wat eten?’ vroeg de grootmoeder. ‘ga lekker zitten, we hebben meer dan genoeg.’ ‘Ik was eigenlijk op weg naar mijn vriendin,’ zei ze, ‘maar ik ben een beetje verdwaalt geloof ik. ‘Ga nu eerst maar even lekker zitten, in deze staat kom je niet veel verder meer,’zei de man, ‘Eet gezellig een hapje mee, dan kan je straks altijd weer verder gaan.’

Een half uurtje later was ze weer opgewarmd en zat ze honderduit te kletsen. Ze voelde zich helemaal thuis. De familie bleek elk jaar samen de kerstdagen te vieren in het chalet. Samen rond de kerstboom en even weg uit het drukke dagelijkse bestaan. Haar gedachten gingen terug naar het verleden, hoe fijn ze het als klein meisje gevonden had om met haar familie Kerst te vieren.

Ondertussen sprak haar vriendin lichtelijk aangeschoten een voicemailtje in: ‘Waar blijf je nou muts? Onze skileraar is er ook, als jij niet snel komt bespring ìk hem.’

Toen ze later haar voicemail afluisterde, dacht ze; ‘Ik heb blijkbaar een mooi feest gemist, maar wie kende elkaar daar echt? Volgend jaar vier ik Kerst weer thuis bij mijn familie, sámen met mijn familie!

Afgelopen weekend druk bezig geweest met het verplaatsen van de vijver in de achtertuin. Mooi ding, netjes door de vorige bewoners aan laten leggen door een tuinarchitect. In het midden mooi diep, en aan de randen een ondiep stuk. Lekker voor de visjes om te zonnebaden, nog mooier voor de katten, want ze visten de dure kooikarpers er nog makkelijker uit als een geoefende Grizzly de zalm in hoogtij dagen. En om de vijver een soort van rotstuin met grote keien en ládingen kleine kiezel steentjes.

Het summum van plezier natuurlijk voor twee meiden van vier en (bijna) twee. Ten eerste steekt de jongste ze graag in de mond en daarnaast zijn beiden het liefst de hele dag bezig zoveel mogelijk steentjes in de vijver te gooien. Vooral omdat ze donders goed weten dat papa en mama daar niet blij van worden. Dit moest dus anders.

Toen in het najaar bleek dat de vijver lek was, en ik zag aan de fietsbandplakkers (ze hebben van alles geprobeerd de vorige bewoners) dat de vijver op betreffende plek al vaker lek was geweest, de beslissing maar genomen de vijver van de achtertuin naar de voortuin te verplaatsen. Immers, hij moest toch leeg om te repareren, en dan kan je hem net zo goed meteen dicht gooien.

Aldus afgelopen week en weekend druk bezig geweest een nieuw gat in de voortuin te graven, zand naar achteren te sjouwen (gat achter moet ook weer dicht immers, en waar moet je anders met die zooi heen), vijverfolie erin met een oude doek eronder ter bescherming tegen omhoog komende wormen en aanverwanten, en de vissen verhuisd met behulp van de kruiwagen. Eén van de vissen kon niet wachten, dus die sprong met veel bombarie uit de kruiwagen om vervolgens met een smak op het terras te belanden. Eigen schul dikke bult, letterlijk. Maar ok, uiteindelijk is alles goed gekomen en het vijvertje voor ligt er mooi bij, al zeg ik het zelf.

Maar ja, dan moet je achter het gat nog vullen, en de kiezelsteentjes kwijt zien te raken. Eén plus één is twee, dus de oplossing was snel voor handen. Toen ik zag dat de dametjes zich verveelden had papa een geweldig voorstel. Jullie mogen papa helpen in de tuin, steentjes in de vijver gooien. ‘Joepie!!’ De dametjes hadden er zin in. Snel jasjes aan, laarsjes aan en naar buiten met de hele hap. De kleinste miste naar drie minuten de televisie, en wilde weer naar binnen. Binnen was mama aan het klussen, dus ze mocht daar gaan kleuren. Potloden op de grond gooien en papier verscheuren zeg maar. De oudste was echter nog steeds aanwezig en begon vol goede moed haar vader te helpen. Eén steentje… twee steentjes… en toen was de lol er wel af. Als het mag is er geen bal aan natuurlijk. Ze is nog even in de weer geweest met schop en hark, maar ook dat was snel voorbij. Dan maar op de schommel en papa van het werk houden want als je geduwd wordt is toch een stuk makkelijker dan zelf schommelen. Bij het aanstampen van het gat kwam ze nog even aanzetten maar toen was het toch echt over. ‘Ik wil weer naar binnen…’

Ja, blijft leuk, kinderen. Ze willen je altijd overal bij helpen, zolang ze maar in de weg kunnen lopen. Zodra dit niet meer het geval is verliezen ze de interesse. Ach, en als ze groot zijn blijft dat gewoon. Immers, de vriendjes waar de ouders tegen zijn moeten mee naar huis, en de vriendjes die de ouders goedkeuren vallen per definitie af voor puberende meiden. Iets om in de spiegel te graveren, want ik voorzie grote problemen bij mezelf om hier goed mee om te gaan.

De politiek is een waardeloos zootje bij elkaar. Betutteling en afpersing van de burger is nog niet eerder in de geschiedenis, zoals door mij geleefd, voor gekomen. Egoïsme en onverdraagzaamheid in het verkeer maakt de snelweg tot potentiële moordenaar nummer één. Versterkt door de aanpak van de politie. Daar waar vijf kilometer te hard een boete van € 26,= betekent, wordt het inhaal gedrag van niet kijken en wel afsnijden niet bestraft.

Maar waarom voel ik me niet meer thuis? Door de jeugd van tegenwoordig? En dan met name de allochtone jeugd die hele wijken en steden onleefbaar maken. voor álle inwoners, van álle geloven. Of door Wilders? Die het beestje bij het name noemt, maar daarin alle Moslims voor het gemak maar over één kam scheert. Ja, klopt. Maar waardoor  ik me hier vooral niet meer door thuis voel zijn al die intellectuelen en ‘bekende Nederlanders’ die nu ineens tegen Wilders gaan ‘strijden’. Want wat de heer Wilders zegt en beoogt te zeggen met zijn film (wanneer die dan ook maar uitkomt) dan kan toch ècht niet. Daartegen moeten we op de barricaden gaan staan en luidkeels laten horen dat we het er niet mee eens zijn.

Waarom pak je de junkie op voor gebruiken waar het niet mag? Waarom niet de dealer, of beter nog, de grote baas die ervoor zorgt dat de drugs het land in komt?
Ofwel, waarom kijkt men niet naar het probleem van het verhaal? Is Wilders het probleem? Of is Wilders zo geworden omdat hij al jarenlang geen normaal leven kan leiden. En waarom doet men of alleen Wilders die gedachten heeft, leest men de reacties bij de online krantenartikelen niet?
Zijn de Moslims het probleem? Nee, natuurlijk niet. Ok, ze hebben een ander geloof dan de meeste gelovige Nederlanders, maar geloven, daar zijn er zoveel van.

Vanuit mijn, wellicht beperkte gezichtspunt, is de bron terug te vinden in de wijken en steden waar het niet goed loopt. Waar de jeugd niet de opvoeding krijgt wat men hier normaal is. In een andere cultuur is de sociale controle zo hoog dat jongeren door een buurman terecht gezet mogen worden. Maar dat mag weer niet in Nederland. Hier krijgen ze een jeugdjonk aangeboden. Maar dat willen ze niet. Ze willen gelijk behandeld worden, gelijke kansen op de arbeidsmarkt enzovoort. Geen vertroeteling, waardoor de autochtone Nederlanders schuin kijken, en de allochtonen zich weer niet gelijk voelen en dus rottigheid uit gaan halen. Wat vervolgens niet bestraft wordt. Want men heeft het veel te druk met kijken naar iemand die zegt dat hij niet zo blij is met de hele situatie.

Waarom die jongens niet aanpakken zoals men gewend is? Hard en direct, niet via omwegen.
Extremistische gedachten vanuit het geloof? Aanpakken, hard. Niet dat eeuwige gekonkel om toch maar overal gebedsplaatsen geplaatst te krijgen. Desnoods maar via een extremistische organisatie. Dat past niet in Nederland, dus doe daar gewoon niet aan mee. wees gewoon duidelijk. Dit is Nederland, en dit zijn de regels! Klaar. Take it or leave it. Een mens heeft duidelijkheid nodig, en zolang je die niet krijgt en je krijgt van alle kanten andere dingen te horen dan ga je morrelen. En rotzooi trappen.

Meer dan vijftig bekende Nederlanders in een protest tocht tegen de PVV want die zou racistisch zijn. Sorry, maar in mijn ogen zijn jullie degene die aanzetten tot racisme, door domweg bij rottigheid de verkeerde kant op te kijken, en nu met zijn allen te gaan wijzen naar iemand die het verkeerd aanpakt. Wat is er mis met zoeken naar een oplossing voor het probleem?

Je kunt hier je waardering over onderstaand (en enig ingestuurde) verhaal geven:

“Driving home for Christmas…” zong de man hardop mee in de auto. De laatste dagen voor kerst was Chris Rea weer volop te beluisteren via de radio. Het was vierentwintig december, kerstavond. En de man zat in zijn auto op weg naar de laatste afspraak van die dag. Half vijf alweer, buiten de auto was het donker en nat. De rode achterlichten in de file voor hem zorgden voor een groot lint die de weg aanduiden die hij nog af te leggen had.

Op de radio hoorde hij iemand zeggen;”Voor zover het één na mooiste kerstliedje, en nu mijn absolute favoriet, Mariah Carry met… KLIK! De man had snel de autoradio uitgezet. ‘Je kunt ook overdrijven’, dacht de man. ‘Mooiste kerstliedje? Dat gejank?’More…

In gedachten verzonken reed de man metertje voor metertje verder in de file. Wanneer was hij voor het laatst op tijd thuis geweest met de Kerst? Hij wist het niet meer, De laatste dagen ervoor waren altijd verschrikkelijk druk. Iedereen wilde nog snel alles af hebben, en je kon de klant niet laten wachten natuurlijk.

Na een kleine vijf minuten zette de man de radio weer aan. De laatste tonen van ‘White Christmas’ klonk er uit de speakers. ‘Mr. Christmas zelf, good old Bing Crosby, zegt de radiopresentator. Dat geeft je toch het echte gevoel van Kerst en gezelligheid. En nu verder met…’

Herinneringen komen bovendrijven bij de man achter het stuur over lang vervlogen tijden. Hoe hij, als klein jongetje, met zijn vader en moeder naast de kerstboom zat. Het houten vliegtuigje dat zijn vader voor hem gemaakt had. De warme chocolademelk die zijn moeder altijd maakte. En vooral de rust die ervan uitstraalde. Vader was altijd thuis geweest met kerstavond. Hij was door het jaar vaak weg voor zijn werk, maar op dit soort dagen was hij altijd vroeg thuis. Hou deed hij dat toch?

De stem van de radiopresentator begon te verhalen over de drukte van de dag, dat de mensen niet meer toekomen aan ontspanning en hun gezin. Iedereen wil een zo groot mogelijk huis, met een zo groot mogelijke auto voor de deur, maar tegelijk is men zo min mogelijk thuis en zoveel mogelijk onderweg om de auto maar niet op de oprit te hebben staan. Waarom?

De man ziet zichzelf ineens voor zich als een oude man die eenzaam en alleen Kerst aan het vieren is. De kinderen komen niet meer langs met de Kerst, hij was er zelf vroeger ook nooit tenslotte. Zijn vrouw heeft de moed al opgegeven om er een paar gezellige dagen van te maken. ‘Dit lijkt wel een goedkoop Dickens sprookje’, denkt de man, ‘dat lijkt me niet de bedoeling van mijn leven.’

Hij zoekt op zijn mobiel het nummer van zijn afspraak. ‘Ja, met mij. Zeg het lukt me niet meer vandaag. Ik ga naar huis, Kerst vieren.’ “Goed plan,’ zegt de man aan de nadere kant van de lijn, ‘ik vind het zelf ook wel goed voor vandaag. Volgende week even een nieuwe afspraak plannen?’

De man drukt zijn telefoon uit en zijn knipperlichten aan. Bij de afslag verlaat hij de snelweg en gaat er aan de overkant meteen weer op. De andere kant op, richting huis.

‘Driving home for Christmas…’ begint de man weer te zingen, maar dit keer gemeend.

Het geknisper van de afgevallen bladeren onder zijn voeten, en het zachte inveren van het mos eronder, gaf aan dat hij van het pad was afgedwaald. Het maakte hem niet uit. Langzaam maar doelgericht liep hij door. Hij streek met zijn handen langs de kale takken van de struiken en bekeek de adem die vanuit zijn warme longen voor zijn gezicht in kleine wolkjes uiteendreef. Tussen de paddestoelen doorlaverend zocht hij met een glimlach de grond af naar kabouters.

Na een tijdje kwam hij bij een open plek in het bos. Het was niet zo groot, hooguit tien bij vijftien meter. In het midden stond een grote oude hulst, met zijn stekelbladeren en rode bessen. De jongen haalde de meegenomen schaar uit zijn jaszak, en knipte een paar takjes af, zorgvuldig ervoor zorgend dat er een paar mooie bessen aan de takjes zaten. Zo, dit was precies wat moeder wilde hebben, hiermee zou ze de kerstversiering afmaken voor op tafel. Nu zou kerst echt compleet zijn.

Hij snoof de lucht op en genoot van de geur van het bos. De geur van de bomen, de struiken en de begroeiing op de grond. De geluiden van de dieren om zich heen. Ook in deze koude wintermaanden kon je de vogels horen die op zoek waren naar eten, en het geritsel van de kleinere dieren op de grond. In de verste klopte een specht tegen een oude dode boom op zoek naar insecten. Toen draaide hij zich om en ging weer op weg naar huis, met de takjes hulst in zijn hand.

Toen hij bijna thuis was bleef hij nog even staan. Zijn vader haalde net een aantal houtblokken voor de open haard uit de opslag achter het huis. Hij zag zijn moeder door het keukenraam bezig met de laatste voorbereidingen voor het eten. Ze deden niet aan overdreven eetfestijnen, maar gezellig samenzijn is pas compleet als er lekker gegeten wordt. Althans, dat zei zijn moeder altijd.

Hij voelde zich warm worden van binnen. Toen hij binnen kwam gaf hij zijn moeder een kus op de wang. Terwijl ze hem verbaasd nakeek legde hij de takjes hulst op tafel en ging in de woonkamer zitten. De geur van het bos vervaagde langzaam en werd vervangen door die van gezelligheid en de open haard.

Ik word al drie week lastig gevallen door ouders en schoonouders. ‘Welke kerstdag komen jullie nu langs? Je broer, zwager, schoonzus, hebben dat al doorgegeven.’ Nou, dat is mooi. Als iedereen dat al doorgegeven heeft, waarom val je mij er dan nog mee lastig? Dan blijft er niet zoveel te kiezen over, toch? En trouwens, ik wilde deze Kerst lekker naar de pizzaboer, die kinderen zien het verschil toch niet. ‘Eén Calzone met hertereet graag. Wat zegt u, meenemen? Ja graag, dank u.’ Hoezo, niet gezellig? Ook zoiets, moet je ineens verplícht gezellig doen met de Kerst. Ammehoela, de sjoelbak is ook al van zolder gehaald zeker? En die fijne oliebollen die vorig jaar over waren? Zijn die alweer uit de vriezer getrokken? Lekkerrrr!!!! Oh, we doen dit jaar aan kadootjes. Leuk! Plastic zooi voor de kleintjes met veel lawaai, vinden papa en mama niet erg tenslotte (dus wél), en wat goedkope badschuimgelaftershaveokselfrisse troep voor de ouders, opa en oma een tegoedbon voor een rollator, lachen, en een gedicht om het af te maken. Een beetje in de trant van;

Sinte Kerstman zat weer denken,
Wat dit jaar als surprieze te schenken.
Tot hij kwam bij de DA op de hoek,
En voelde plots een tinteling in zijn broek

Als dit nu niet echt iets voor Japie is
Dat moet wel, of Sinte Kerstman zit weer eens helemaal mis
Maak dit pakje nu maar snel open
En spuit je in met dit geurtje van onder tot boven.

Bráák!!! Dit wil je toch niet? Hoppa, kom maar hier met die drank. Tv aan, kijken of er nog zo’n duffe film op is van een of ander rotjoch dat thuis alleen achterblijft en met een beetje geluk ruzie krijgt met drie geesten die hij dan met een welgemikte worp van de kalkoen over het tuinhekje weet te jagen. Bakkie borrelnootjes erbij en lekker hangen. Komt u maar…

Een heerlijk zacht zeebriesje verplaatst zich van links naar rechts over het balkon, en zorgt en-passand voor wat verkoeling op mijn, toch weer, verbrande huid. Stel dat ik hier zou wonen? Zou ik dan 52 weken per jaar lak hebben aan het nieuws in de wereld? Of zou dit idyllische tafereel dan toch ruw verstoord worden?

Gozo is onderdeel van Malta. Malta: een grotere vuilnisbelt ben ik midden in de zee nog niet tegengekomen. Gelukkig zijn er voor de Maltezers nog twee uitwijkmogelijkheden als ze even weg willen. Gozo en Comino. Comino is een miniscuul schiereilandje waar je in tien minuten omheen loopt als je een beetje je best doet.
Gozo is het groene zusje van Malta. Een beetje slimme toerist gaat dan ook naar Gozo in plaats van de vuilnisbelt van de Maltezers, die zelf overigens op Gozo vakantie vieren. Leuke bijkomstigheid is dat Gozo barst van de cultuur. Zo schijnt Calipso de Griekse ‘ held Odysseus hier zeven jaar vastgehouden te hebben in een grot. Wat een mafkees die vrouw!
Ik ben gisteren in deze grot geweest waar ze in gewoond zou hebben. Nou, als ze dat gaatje in de rotswand al een grot noemd moet ze inderdaad iemand op een eiland opsluiten, want op het vaste land loopt elk redelijk zelfrespecterende kerel hard van haar weg. En Odysseus jongen, nog nooit van een vlot gehoord? Of ben je met twee linkerhandjes geboren?

Maar ok, zo mijmer ik dus nog even door op mijn balkon.Nog een hele week niets doen en dan weer terug naar de realiteit. Thuis meteen de pc aan om de mail te checken, websites bij te werken en de on-line nieuwsbronnen raadplegen. Die, tussen haakjes, tegenwoordig zo vol reklame gestouwd worden dat ze bijna niet meer te lezen zijn.

Ik voorspel dat ik binnen een dag weer zo opgeslokt ben door het internet en het doemdenken op alle nieuwssites, dat ik na twee dagen hard aan vakantie toe zal zijn.